Ter nagedachtenis aan Hup

Ik ben Hup… en dit is mijn verhaal.

Ik kwam oorspronkelijk uit Drenthe. Nadat mijn baasje overleed, veranderde mijn leven ineens compleet. Ik kwam terecht bij een nieuwe familie op Texel, maar daar werd ik niet helemaal begrepen.

Gelukkig kwam ik bij Stichting Woody’s Veilige Haven Texel terecht. Daar zagen ze mij wél.

Ik schreeuwde vaak heel hard. Niet omdat ik boos was, maar omdat ik niets kon horen. Ik ben namelijk volledig doof. Mijn miauw was mijn manier om te zeggen: “Ik ben hier, zie mij.”

Ook was ik niet helemaal zindelijk. Maar dat maakte voor de lieve mensen bij Woody’s niks uit. Zij gaven mij een plek waar ik gewoon mezelf mocht zijn. Geen oordeel, alleen liefde, geduld en zorg.

Ik mocht bij hen blijven wonen. Daar vond ik eindelijk rust, warmte en een thuis.

En hoewel mijn leven niet altijd makkelijk is geweest, heb ik mogen voelen wat echte liefde is.

Op 10 april 2026 heb ik mijn laatste dutje gedaan…
Rustig, veilig en omringd door mensen die van mij hielden.

Dankjewel voor alles.

Miauw,
Hup